„Ten wyjazd to był świetny pomysł” – pomyślała i spojrzała na turkusowe morze skrzące się w porannych promieniach budzącego się słońca. Dzień zapowiada się cudownie. 28 stopni Celsjusza, lekka bryza, miękki piasek pod stopami – prognoza na szczęście.

Od zawsze marzyła o Toskanii. Z mężem poznali się podczas seansu popularnego niegdyś Gladiatora z Russelem Crowem w roli głównej. Pamiętała, że wybrane sceny kręcono właśnie na małej plantacji winogron. Już wtedy zapragnęła zobaczyć to miejsce.

Marzeniem męża był kamper. Nie taki nowy, tylko coś z klasyków – przynajmniej tak to określał, gdy wybierał jeden z jeżdżących domków na kółkach. Po 3 miesiącach prac nad swoim małym projektem, ich rodzinny retro-kamper był gotów do drogi…

Każdego dnia plaża była inna, jakby w nocy stworzonka ciężko pracowały, by zaskoczyć turystów powiewem świeżości. Nieraz, gdy cicho siedziała na kocu, mogła dostrzec kątem oka, szybki niepozorny ruch. Gdy wytężyła wzrok, mogła zobaczyć parę maleńkich jak główki od szpilki oczu, przeczesujących okolice jej miejsca do plażowania. „To chyba jeden z rdzennych mieszkańców tej ziemi” – pomyślała z uśmiechem na twarzy.

Przeciągnęła się leniwie na kocu zdobionym kolorowymi postaciami z nowej animacji Pixara. Generalnie kocyk należał do jej córki, ale wolała go od swojego nudnego, białego, który został w kamperze.

Pomyślała „Mam szczęście. Mam wszystko”. Cudowny mąż właśnie kończył budować wielopoziomowy zamek z ich synkiem. Młody też nie mógł doczekać się wyjazdu.

Za plecami słyszała delikatne skrzypienie piasku pod stopami biegającej córki. Jak coś co skrzypi może być pozytywne? Jak widać, wszystko zależy od punktu widzenia.

Chwytała ten moment. Bez zegarka na ręce w otoczeniu rodziny, mając w pamięci słodki smak winogron rosnących obok ich tymczasowego postoju. I z kawą Momento w dłoni…