Znów się spóźniła. Najpierw taksówka zgubiła drogę, potem przedłużyła się odprawa. Hmmm, podobno na zdjęciu wygląda inaczej niż w rzeczywistości…Nic dziwnego skoro fotografia jest przeterminowana o dobre 15 lat.

Dotarła do Wenecji w południe. Zgiełk, ostre słońce, wszechobecni turyści, początkowo zagłuszały jej nieodpartą chęć napicia się kawy na placu św. Marka. Kamienne lwy strzegące wejścia do bazylik, leniwie odprowadziły ją wzrokiem gdy zmierzała miejsca numero uno na jej liście pobytu w mieście Dożów.

Usiadła przy małym okrągłym stoliku, zamówiła kawę Essenza oraz dwie słodkie bułeczki. Sycąc zmysły otrzymaną kawą, patrzyła na Piazza San Marco z tego samego miejsca co Ernest Hemingway czy Napoleon Bonaparte.

Na szczęście impreza poświęcona jej nowej książce zaczynała się za 2 godziny, więc po kolejne kawie mogła pozwolić sobie na spacer i rejs gondolą czyli numero due na jej liście.

Spiesząc się w kierunku przystani, omal nie wpadła pod koła małego fiata 500, różowego jak jej szminka połyskująca w popołudniowym świetle gdy siedziała już bezpiecznie w swojej gondoli.

Dookoła niej górowały pastelowe ściany wiekowych kamienic. Ciszę zagłuszało miarowe wiosłowania oraz śpiew ptaków na dachach budynków.

Przed sobą natomiast, miała całkiem niezły widok. Przystojny gondolier w czarny kapeluszu co jakiś czas uśmiechał się do niej oraz posyłał w jej kierunku pięknie brzmiące słowa, których znaczenia…..nijak nie rozumiała.

Pewnie jest taki dla każdej turystki bez towarzysza, pomyślała.

Nawet jeśli, to co z tego, dodała ostatnią myśli poddała się esencji Wenecji. Wspomniała kawę, zgiełk oraz plusk wody. Było cudownie. Miała jeszcze czas na numero tre…