30 lat temu stał przy fontannie Di Trevi czekając na kolegów. Razem mieli podbić Rzym. Ubrani w skórzane ramoneski z szelmowskimi uśmiechami chcieli zawojować Wieczne Miasto. Ten wieczór miał odmienić jego życie, lecz stojąc w rękami w kieszeni, jeszcze o tym nie wiedział.

Jeden z jego kompanów, rodowity Rzymian z dziada pradziada cały czas zapewniał wszystkich o swoim niemal antycznym rodowodzie. Śmiali się ukradkiem, że pewnie jednym z jego przodków był sam Juliusz Cezar i dlatego otrzymał ksywkę – Cezar. Co prawda nie podbili Galii ale za to również przeżyli niesamowite przygody.

Gdy czekał na resztę znajomych, sięgnął do kieszeni i przeliczył garść drobnych i parę banknotów – pozostałość po stypendium. Dalsze rozmyślania o tym jak przeżyje resztę miesiąca, przerwała mu Ona.

Pojawiła się w kadrze jego wzroku, tuż przed zachodem słońca gdy nie wiadomo, czy to co widzimy jest tym co widzimy. Zobaczył czarne długie włosy, lekko kręcone na końcach. Długą zwiewną sukienkę w żółte i białe kwiaty. Gdy podeszła bliżej i minęła o włos, ich spojrzenia się spotkały i zatonął w tej zieleni, niczym w wysokiej trawie w czasie żniw.

Stał i gapił się jak dzieciak. Ona poszła dalej, a On zamknął oczy by przeprocesować to co zobaczył.

Gdy już miał ruszyć dalej, ktoś złapał go za ramię.

Spędzili ten i wiele innych wieczorów razem. Gdy stypendium się skończyło i musiał wracać do Polski, obiecali sobie, że kiedyś spotkają się i zatańczą na ulicach miasta, tak jak w dniu gdy się poznali…

Minęło 30 lat i dopiero teraz mógł wypełnić obietnicę. Czekał więc na Nią intensywnie, wypatrując tych zielonych oczu… przy fontannie Di Trevi, popijając kawę Intenso.